Loading...
Moederschap

Zellluufff doen.

Los!

 

Tijdens de eerste ouderavond zei de juf: “Er komt een tijd dat je kind geen kus meer van je wilt voordat ze de klas in gaat”. Dat kon ik me totaal niet voorstellen. Ze is een behoorlijk klevertje, altijd al geweest. Helaas was het moment al snel daar. De volgende dag huppelde ze vrolijk en zonder omkijken de klas binnen, mij een tikje bedremmeld achterlatend. “Geen kus??? Nou zeg”. Aan de andere kant fijn dan ik geen tranen met tuiten huilend kind de klas in hoef te duwen.

Het eerste stapje los van mama.

 

Het begon allemaal met het prutsen bij het aankleden van haar als baby. Hoe moest ik nou die wurmpjes van armen in dat truitje krijgen? Tot het moment dat ik in alle haast weer begin met aankleden en ze zegt: “Nee mama, zel-luf doen”. Ik kijk het gepruts aan. De kriebels gaan door me heen en ik sta klaar om toe te schieten als ze me vraagt. Ik heb verloren tijd in te halen! Maar nee. Ze blijft net zolang aanmodderen totdat ze, truitje achterstevoren binnenstebuiten, de klus heeft geklaard en me vol triomf aankijkt: “kijk mama, helemaal zel-luf daan”.

 

Het loslaten is begonnen. In alle boeken die ik heb gelezen staat dat het goed is je kind zelf dingen te laten doen, te laten meehelpen omdat ze dat graag willen. Ze willen het me graag naar de zin maken en deel uitmaken. Dus draai ik de klok maar om en begin een half uur eerder met koken.

“Mag ik de aardappels schillen mama”, vraagt ze met glans in haar ogen.

Visioenen van bloed en paniek komen voor mijn ogen.

“Nou schat, pulk jij de pitjes er maar af en geef de aardappels dan maar aan”.

Vier jaar lijkt mij toch echt te jong voor dit karweitje.

“Maar ik kan het echt wel, hoor mama!”.

Twijfel slaat toe, loslaten of toch nog even strak houden. Ik kies voor het laatste.

“Het is mama’s taak om jou zo veilig mogelijk groot te laten worden, schatje”, memoreer ik, “en een scherp mes vind ik nog te spannend”.

“Op school mocht ik wel een appel snijden”, mompelt ze er nog achteraan.

 

Ik vind veel dingen spannend. Al laat ik dat natuurlijk niet blijken om mijn angst niet over te brengen naar mijn kind. Ik moedig haar dus aan dat ze zo knap is dat ze helemaal boven in het klimtouw is geklommen, terwijl mijn knieën knikken en ik al hard aan het nadenken ben waar de dichtstbijzijnde huisartsenpost is.

 

Nee, hoor. Bij  mij mogen ze best veel zelf doen. Helaas nou net niet die dingen die IK wil dat ze zelf doen. Spontaan helpen opruimen zit er niet in of iets meenemen uit de auto als ik mijn handen vol heb. Er wordt snel overwogen of het iets oplevert. En soms levert het “het mama een plezier doen”  gewoon niet genoeg op. Dan wordt er onderhandeld: “Als ik het centje uit het karretje mag…” of  “als ik straks een snoepje mag”. Waar halen ze dat nou weer vandaan? Dát heb ik ze niet geleerd???

 

Het “zel-luf doen” veranderde met een paar jaar ook weer in “mama doen” en zo stond ik uiteindelijk mijn 6-jarige weer de billen af te vegen! Te gek voor woorden. Als het consultatiebureau mij en Alyssa erop wijzen dat een 6-jarige dit toch echt zelf moet kunnen, voel ik mij aan de ene kant kleiner worden. ‘Ja hoor, ik ben weer zo’n moeder die haar kindje kompleet in de watten legt’. En aan de andere kant groei ik weer in vertouwen door nu tegen haar te kunnen zeggen, als ik weer voor het billenpoetskarweitje sta: “die mevrouw van het consultatiebureau zei…..” Fijn, zo’n stok achter de deur.

 

Ik verzin er driftig op los om taakjes voor ze te vinden waarmee ze “mama toch zo blij kunnen maken”. En verberg mijn frustratie als ze weer eens iets zelf willen doen, terwijl ik al zie dat het helemaal mis gaat. En dan moet ik natuurlijk ook nog mijn “zie je nou wel, ik zei het toch” hard wegslikken anders druk ik weer hun zelfvertrouwen in. Het bijzondere is, dat ik vaak denk dat ze iets niet kunnen en dat ze het wel zelf voor elkaar krijgen.

 

Zo hadden de kids (toen 3 en 6) op een zondagochtend zelf een ontbijtje voor me klaargemaakt. Brood in de magnetron ontdooit (1 keer uitgelegd), gesmeerd, sapje erbij. Wijs genoeg zeiden ze dat ze geen thee hadden gemaakt, “omdat dat natuurlijk te heet was” voor ze. Mama was blij en trots op ze. Een dubbele bonus.

Gelukkig hadden ze zich niet gewaagd aan het koken van een eitje voor me. Nog regelmatig herinnert mijn moeder me aan het verhaal dat mijn broer en ik een ontbijtje voor haar klaarmaakten. Ze tikte het ei open en het liep leeg, rauw. We hadden wel begrepen dat het 3 minuten in een pannetje moest, maar dat er dan ook nog heet water in moest zitten…