Loading...
Moederschap

Waar zit de versnelling?

“Het zou handig zijn als er ’s morgens vroeg versnellingen op kinderen zitten?” zei een moeder eens.

Wat een waarheid! Zelfs als je ruim de tijd hebt genomen om alle drama’s in de ochtend hun ruimte te geven, kom je uiteindelijk toch nog in de knoop met de tijd.

En mama’s hebben geloof ik altijd haast. Tenminste, vanuit de kinderen wel, die schijnbaar alle tijd van de wereld hebben. Als ze eindelijk onderweg zijn om hun schoenen aan te doen, komen ze tussendoor nog zeker 5 dingen tegen die hun oprechte aandacht verdienen en weer van het rechte pad naar de schoenen aan doen laten afwijken.

 

En dan zijn ze eindelijk bij de schoenen, joepie! Nu gaat het vast snel. Nou ik dacht het niet! Allebei tegelijk duiken ze in de schoenenbak, wat reden is voor:

A:  Ruzie

B:  Grote gein, omdat ze elkaars schoenen proberen aan te doen.

En waar ben ik?

A: Ik sta al buiten de deur met de sleutel in het slot me te ergeren.

B: Ik  ga nog even wat snel opruimen, want ik heb al geleerd dat het ook niet opschiet als ik hun steeds vertel dat ze moeten opschieten.

Ik heb een keer de auto gestart en net gedaan of ik wegreed. Totaal verkeerde aanpak, want zo liet ik mijn kids in totale verbijstering en paniek achter. “Mamaaaa niet weggaaaaaan!”. Ze zaten snel in de auto op deze manier, maar ik voelde me meteen weer waardeloos als ik die geschrokken, betraande gezichtjes zie.

 

Dralen en zeuren. Oeverlange discussies over waarom ze moeten opschieten, waarom ik haast heb, waarom het belangrijk is om op tijd te zijn. Het is niet aan ze besteed.

En als we dan ergens te laat komen, wat vooral mijn oudste best erg vind, krijg ik meteen naar me toe gegooid: “Maar mama, dan had jij er voor moeten zorgen dat ik op tijd kwam!”

Dat heb ik toch geprobeerd! Haar duidelijk maken wat ik heb gedaan om wel op tijd te komen is verspillen van energie. Een reeks “ja maars” volgt.

“Ja maar, dan had jij maar even de sokken boven moeten pakken”.

“Ja maar, dan had jij me moeten helpen mijn schoenen aan te doen”.

“Ja maar, dan had jij mij eerder moeten waarschuwen”.

“Ja maar, dan had jij moeten zeggen hoeveel tijd we nog hadden”.

“Ja maar, ik kan toch geen klokkijken!”  (kan ze wel)

Of nog zo’n oude bekende…

“Ja maar, dat wist ik niet!”

Na alle “ja maars”, geef ik op.

 

Ja, dingen even snelsnel doen met kinderen is er niet meer bij. Althans als het zaken zijn die mama wil. Als het dingen zijn die de kinderen willen is er geen versnelling nodig. Sterker nog? Waar is de rem?

Als er een uitje gepland staat naar de dierentuin bijvoorbeeld, staan zij al helemaal klaar, schoenen en jas aan, buiten te schreeuwen waar ik blijf, terwijl ik nog in mijn joggingpak de broodjes aan het smeren ben.

In de auto wordt om de paar minuten gevraagd of we er nu al zijn en bij de dierentuin aangekomen, ben ik ze al kwijt als ik de spullen uit de achterklep haal. In de dierentuin krijg ik geen kans om een dier eens rustig te bekijken, want nu willen ze daar en daar en daar naartoe. Een stroom van vragen komt los. Ze willen alles weten over de beer, giraf, bever, leeuw, wat ze eten en hoe ze slapen, of ze het niet koud hebben, waarom ze stippen hebben en wanneer kunnen we spelen? Ik krijg net genoeg tijd om tussendoor even te adem te halen. Gelukkig, daar is de speeltuin…. met bankje….voor mij…

 

En zo draaien de rollen dus regelmatig om en om. Als ik haast heb, hebben de kids het niet en als zij haast hebben heb ik het niet. Ik zeur, dat ze moeten opschieten en zij doen dat ook, als de haast er bij hun in zit. Ha, het is dus niet kinderlijk dit hele verhaal, het is menselijk! Immers, ik word er ook kriegel van als ik steeds achter mijn broek wordt aangezeten. Of dat nu een klant is, mijn man, mijn moeder of mijn kinderen.

 

Om wat voorbeelden te geven:

* Als ze zelf fietst gaat het tergend langzaam. Als ze achterop de fiets zit bij papa hangt z’n tong op de grond. “Harder, harder”!

* Een puinhoop maken doen ze heel snel, het opruimen duurt een eeuwigheid (als het al wordt gedaan)

* Haar zusje meppen gaat snel, het weer goed maken duurt lang.

* Ze het bad in praten duurt lang, ze eruit krijgen gaat niet zonder zelf nat te worden.

* Door het nadenken wat er op de boterham moet, is de boterham al bijna oud. Maar vraag eens welk snoepje ze willen….

 

In mijn auto zit tussen versnellen en vertragen nog koppelen en schakelen. Autorijden heb ik uiteindelijk ook geleerd, dus de koppeling tussen versnellen en de rem erop leer ik vast ook nog wel bij mijn kids. Het is af en toe alleen even schakelen.