Loading...
Moederschap

Moeders de vrouw

Moeders de vrouw wordt vaak gezegd. Sinds ik kinderen heb voel ik me meer moeders, dan vrouw.

Ik bewonder altijd die moeders die er toch de tijd en rust voor hebben om er ’s morgens op het schoolplein tiptop uit te zien. Die gaan meestal meteen door naar het werk. Maar eerlijk is eerlijk, deze tiptopmoeders zie ik sporadisch. Ik red het gewoon niet, heb ’s morgens vooral mijn “schoonheidsslaapje” nodig.

 

De tijd dat ik me echt vrouw heb gevoeld stamt van voor de kinderen. Ik weet nog de tijd dat ik me geregeld voor mijn mannetje uitsloofde. Spannende setjes waren daarbij een leuke aanvulling.

Met kerst zat ik als kerstvrouwtje in een rood fluwelen mini-jurkje, inclusief witte bontjes en muts, onder de kerstboom en met Pasen had ik een pin-up-achtig wit konijnenbontje op de juist plekken omgebonden, met konijnenoortjes op mijn hoofd. Regelmatig werd er gekookt in alleen een…. Jawel, schort. Op en top vrouw voelde ik me.

 

What happened?

 

Ik werd moeder.

 

Voordat ik moeder werd beweerde ik glashard dat dit niets zou af doen aan mijn vrouw zijn. Al die verhalen die ik las over het moederschap, dat je je moe voelde en je lust zou afnemen, geloofde ik niet. Ik kon het gewoon ook niet geloven want het was allemaal veel te leuk. En toch overkwam het mij ook. En misschien nog wel erger voor mijn man…. Ik had er een behoorlijke vrede mee. Weg spannende pakjes, weg getuttel, weg aandacht, kind op plaats 1.

Getuttel werd betuttel.

 

Natuurlijk lees ik overal dat je daarvoor moet oppassen, want manlief heeft ook aandacht nodig. Af en toe moet hij ook op nummer één staan. Ja, dat vond ik makkelijker gezegd dan gedaan. Als  we elkaar dan weer onder de dekens hadden gevonden, zonder kind ertussen, dan waren mijn oren toch altijd nog gespitst op geluiden uit de andere kamer. Fysiek dan wel bij mijn man, maar mentaal heeeel ergens anders. En ik wist dat dat niet goed was, maar kon er niet veel aan doen. Ik ben nu vooral moeder.

 

En zo sluimert het jaren door. Je praat er wel eens over met elkaar, je behoeften (de zijne) en niet behoeften (de mijne) en dat is het dan. Manlief berust erin. Moeders blijft waakzaam over die berusting, want ja, als IK zijn behoeften niet kan vervullen, dan zou het misschien toch eens zo kunnen zijn…..Gelukkig zijn mijn angsten ongegrond. Ik heb een goede man gevonden, nee, geweldige man, die dan liefjes aangeeft: “ach schatje, je geeft me zoveel meer”. Zucht, zwijmel. Hij weet het weer goed te brengen.

 

Het terugvinden van mijn vrouwzijn blijft dan ook jaren in mijn hoofd rondspoken, maar won het steeds niet aan prioriteit. Ik merkte wel dat de combinatie van werk, moeder, vrouw, steeds moeilijker werd.

Na een mislukte zomervakantie met de kids (lees “de vakantie is voorbij, ik ben nu aan vakantie toe”) gaf ik aan dat ik wel eens weer alleen op vakantie wilde, of met mijn moeder. In ieder geval weer even los van man en kids, gewoon weer zijn wie ik kan zijn.

En mijn geweldige man heeft dat onthouden, want een paar weken na de zomervakantie en voor mijn verjaardag, gaf hij me een weekje naar de zon kado, samen met mijn moeder! Natuurlijk was ik in tranen.

 

Na een heleboel “ja maars” en “ik moet dan dat en dat regelen” te hebben weggewerkt (ik blijf moeder) kon ik dan toch genieten van het idee er tussen uit te gaan.

En wat was het heerlijk! Natuurlijk ging ik gerust weg, in de wetenschap dat manlief het allemaal wel aankon, dat scheelt. Maar die week niksen….hele dag liggen, lezen, babbelen, wandelen, shoppen, kuren, het was top!

 

En hee, wat gebeurde daar in de zon? Kon het zo zijn dat ik mijn vrouwzijn weer een beetje voelde opkomen? Mooie zomerjurkjes met diep decolleté werden aangetrokken. Teennageltjes werden gelakt. Ja, dat zijn zeker tekenen van vrouw zijn! Ik keek regelmatig naar mezelf in de spiegel met een goedkeurende blik. Toe maar! Mezelf goed vinden? Dat was ook alweer een poos geleden.

’s Avonds liepen we over de boulevard in de nawarmte van de dag. De wind speelde zachtjes met mijn mooie jurkje. Een Spanjaard hing op een muurtje. En daar kwam het…Met licht hese stem bracht hij uit: “Oh mevrouw, wat heeft u een mooie dochter!”

Joehoe! Yes! Hebbes! De bevestiging was daar. En ik voelde me vrouw! De gedachte dat hij dit waarschijnlijk bij de volgende vrouw die langsliep ook zou zeggen, schoof ik snel weer opzij.

 

Nadat ik weer thuis was gekomen, de kinderen naar bed heb gebracht en we de vakantie hebben besproken ben ik even geen moeder meer. Dan ben ik eindelijk weer even vrouw…