Loading...
Moederschap

Mama rent, mama vliegt

Mama rent, mama vliegt.

 

“Waarom hebben jullie geen punten”, vraagt de oudste (6) aan ons, als ze het planbord bestudeerd.

Sinds kort hebben we een planbord. De kinderen krijgen punten als ze uit zichzelf een taakje hebben gekozen in het huishouden. Bij 25 punten krijgen ze een cadeautje

“Nou”, antwoord papa, “dan zou mama elke week een cadeautje krijgen”.

De oudste kijkt hem vragend aan.

“Oh ok, ik wil wel punten, hoor”, reageer ik enthousiast, “vanmorgen heb ik al een was gedaan, brood gesmeerd en opgeruimd, dat zijn al 3 punten!”

“Ha”, grinnikt papa, “zo krijgt mama haar 25 punten al binnen een paar dagen!”

“Joepie, dan kies ik als cadeau een half uur extra eigen tijd! Heerlijk, kan ik eindelijk eens ongestoord mijn krantje op de bank lezen!”

Pap gaat verder.

“Sterker nog, door alle taakjes die mama doet zit ze straks alleen nog maar met eigen tijd op de bank als beloning”.

Acuut besluit ze dat papa’s en mama’s toch maar geen punten krijgen voor hun taakjes.

 

Wat jammer, het leek me een geweldig plan. Want de krant van 4 weken geleden (en ik heb alleen de zaterdagkrant maar) ligt nog steeds op me te wachten. Als ik eraan toe ben om te lezen, ben ik straks weer helemaal op de hoogte van oud nieuws. Misschien kan ik zelfs dan nog meepraten, al zal er denk ik meer om gegniffeld worden als ik mijn bezorgdheid over een onderwerp ter sprake breng wat in de laatste krant (die ik natuurlijk nog niet heb kunnen lezen) alweer helemaal is opgelost. Ik loop altijd achter.

 

Ik keek er dan ook deels naar uit dat de jongste naar school ging. De gedachte aan meer tijd voor mijzelf is iets wat ik de afgelopen jaren opzij had gezet. Toen de jongste extra naar de peuterspeelzaal ging, bovenop de kinderopvangdagen en ik meer tijd had voor mezelf, wat ging ik dan doen?

Precies! Ik ging wat doen. Hèhè, ik heb nu mijn handen vrij! Ik ga wat doen!

Niet met beentjes omhoog op de bank en me verdiepen in oud nieuws. Nee, ik ging wat doen.

Niet even lekker de stad in voor nieuw kleren. Nee, ik ging wat doen.

Niet even lekker een bakkie doen bij een vriendin. Nee, ik ging wat doen.

Wat ik dan ging doen?

Ik ging eindelijk eens die kast opruimen, zodat ik hem zonder gevaar voor eigen leven kon opentrekken.

Ik ging de administratie van afgelopen 3 maanden opruimen, zo’n 15 cm hoog.

Ik ging alle reparatieklusjes doen, omdat de kinderen mij al verschillende keren smekend hadden gevraagd of ik de arm van Liesje er nu toch alsjeblieft weer kon aannaaien…

Ik ging wat doen, maar niet helemaal voor mezelf.

 

Waarom is het toch zo moeilijk voor me om eens heerlijk zonder schuldgevoel lekker voor mezelf te kiezen?

Waarom staat alles in het teken van doen (voor anderen) en niet in het doen (of niets doen) voor mezelf?

Natuurlijk was ik jaloers en ook boos op mijn man, als die gewoon wel lekker op zaterdagochtend op de bank ging zitten met een boekje, terwijl ik de trap op en neer stoof, voor was, dansspullen etc. Aan de  ene kant was ik geïrriteerd, dat hij niets “deed” en aan de andere kant jaloers, want ik zou dat ook wel willen kunnen. Nu was ik gewoon juffrouw mier die tuuttuuttuut maar heen en weer rende. Ik werd soms gewoon ook tureluurs van mezelf.

 

Het werd gewoongoed voor de kinderen dat mama van alles ‘deed’.

Papiertjes werden achteloos in mijn hand geduwd. “Hallo, ik ben geen prullenbak!”

Jassen werden mij aangereikt. “Zie ik eruit als een kapstok dan?”

Blijkbaar is hun idee dat een mama iemand is die altijd van alles doet.

Het kleine beetje rust wat ik probeerde te vinden, door me soms op te sluiten op de WC, werden dan ook snel verstoord door kloppen op de deur en een stemmetje aan de andere kant.

“Mama, wat doe je daar?”

 

De eerste belofte die ik mij dan ook maakte toen de jongste ook naar school ging, was om na schooltijd helemaal niets meer te doen te hebben en er helemaal voor ze te zijn. Te laten zien dat mama soms ook gewoon niets te doen heeft, dat ze ook lekker mag hangen. Dat werkte wonderwel! Met een snack zat ik heerlijk tussen mijn twee kids in op de bank even TV te kijken. Daarna lekker naar buiten en op het speelveld. Terwijl de kids in de buurt elkaar bezig hielden, kon ik op mijn luie campingstoel het krantje erbij pakken of bijkletsen met andere mama’s uit de buurt. Ik was zowaar weer op de hoogte van het laatste nieuws!

 

Zo zie je maar, ik heb helemaal geen punten nodig! Of misschien juist wel, maar dan punten voor de tijd die ik voor mezelf neem!