Loading...
Moederschap

IK SCHREEUW NIET!

IK SCHREEUW NIET!

 

Op het schoolplein zie ik ze staan, allemaal perfecte moeders. Vanmorgen ben ik weer eens te keer gegaan tegen de kids, omdat ze het niet deden zoals ik wilde. En ik ben natuurlijk de enige van het hele schoolplein die dat doet. Want daar staan ze, liefdevol te wachten op hun kroost. Zij schreeuwen vast niet tegen hun kind, dat doe alleen ik, als ik me weer eens onmachtig voel.

 

Een diepe zucht volgt.

“Zo”, zegt een moeder naast me, “dat was een diepe zucht”.

“Ja, vanmorgen weer zo’n heisa gehad met de kids”, beken ik, “ik heb geschreeuwd en daar voel ik me dan zo waardeloos over”.

“Och ja, bij ons is het hetzelfde, vooral de oudste, die kan zo tegen mijn haren in strijken”.

Die moeder, denk ik dan, die moeder, maar die ziet er altijd zo “together” uit? Schreeuwt die ook?

Om me heen komen de verhalen los. Hoe de één nogal hardhandig het kind op de gang heeft gezet en een ander kind het bloed onder de nagels van moeders haalde. In welke situaties de emmertjes overlopen en waar kun je toch een rol heeeeel dik behang kopen?

 

In het zwembad, kijkend naar de zwemles, krijg ik ook al een aardig beeld van hoe moeders af en toe het he-le-maal zat zijn. Zodra de zweminstructeur z’n rug omdraait gaan de kinderen die uit z’n blikveld zijn, meteen over tot spelen i.p.v. zwemmen. Dit tafereel wordt gevolgd door een half dozijn potentiële zweminstructeurs aan de kant.

“Inge, zwemmen, niet staan!”

“Olaf, kom op, je kan het beter. Benen wijd ennnnn sluit!”

“Jennnnnnnyyyyy, als je nu niet je best doet dan…. !”

“Joost, dooorrrrrrgaaan!

En zo zitten de moeders aan de kant in volle overtuiging hun kind aan te moedigen, al verklapt de intonatie van dat aanmoedigen heel wat anders. Een stukje ergernis misschien?

Nadat de instructeur even vragend over zijn schouder een veelzeggende blik naar ons toewerpt, vraag ik een tikje aangesproken of het misschien beter is dat we in de kantine gaan zitten?

Dat hoeft dan nog net niet.

 

Het volgende moment is daar. Al drie keer heb ik gevraagd of er iets gedaan kan worden en er wordt niet geluisterd. Mijn stem gaat natuurlijk steeds een paar decibel harder om mijn argument kracht bij te zetten. Dan ontploft mijn kind.

“Mama, je hoeft niet zo te schreeuwen hoor, ik hoor je wel!!”

“IK SCHREEUW NIET EN WIL JE NIET ZO BRUTAAL TEGEN ME ZIJN!?”

…..Uhhhhh…..

Kind van slag

Moeder van slag

Gevraagde wordt niet gedaan

Hoera, mijn geschreeuw heeft zijn doel weer niet bereikt…

 

OK tijd voor actie!

Mama moet naar boos-school

Boos-school?

Ja, boos-school. Mama gaat leren om niet meer boos te zijn.

Vulkaanuitbarstingen behoren tot het verleden

Mama gaat de natuur herstellen.

Zen voor moeders?

Tot 1000 tellen?

Het klooster in?

Klaagmiddag met vriendinnen?

Een van de 101 soorten therapie?

Naar China om eens tegen betaling heerlijk een heel servies tegen een muur kapot te gooien?

Whatever it takes.

Keuze genoeg vandaag de dag.

 

Zaterdagboodschappen. Een kind zit in de kar, een kind staat achterop. Een kind pakt de boodschappen, een kind streept ze van het lijstje.

Mama stuurt, nee, glijdt door de winkel heen.

Tot 1000 tellen is niet meer nodig. En in stukgooien van servies heb ik ook geen behoefte meer. Klagen met vriendinnen? Ja sorry, dat blijft natuurlijk altijd een fijne bezigheid.

Een stukje verder probeert een moeder haar kids in bedwang te houden. We horen het al aan het begin van het pad. Bij haar aangekomen zie ik de machteloosheid op haar gezicht en geef haar glimlachend een knikje.

“Mama, die mevrouw zou ook eens naar boos-school moeten, hè”, zegt mijn dochter.

 

Op het schoolplein sta ik liefdevol te wachten op mijn kroost. Naast me zucht een moeder diep. Ik hoef haar alleen maar een begrijpende blik te geven en te luisteren.