Loading...
Kinderverhalen

Evert eekhoorn

Evert Eekhoorn wil rust.

 

“Evert! Eeeeevert! Waar ben je nou?”

Mama eekhoorn riep nu al een paar minuten, maar Evert liet niets van zich horen.

Evert zat twintig bomen verder op een tak, op z’n rug naar de blauwe lucht te staren. Alles wat om hem heen gebeurde had zijn aandacht. De vogels die luid sjilpend voorbij vlogen, een blaadje dat van een boom afviel. De bijtjes die druk zoemend langs hem vlogen.

Evert zuchtte, “wat een rust, heerlijk”.

Hij zat zo heerlijk te dagdromen, dat hij het roepen van zijn mama helemaal niet hoorde. Het had gewoon zijn aandacht niet.

 

“Evert, wat lig je hier nu te niksen, ik heb je al heel vaak geroepen!”

Evert schrok.

“Sorry mama, ik zat gewoon even heerlijk te genieten van de natuur om me heen”.

“Kom, naar huis, ik moet nog noten verzamelen en je moet mee”.

“Maar mama, kan ik nu niet even alleen thuis blijven?”

“Nee Evert, daar ben je te klein voor”.

Evert sprong teleurgesteld achter mama aan.

Hij wilde zo graag nog even langer genieten van zijn dagdromen. Nou moest hij weer mee. Altijd als hij net even rustig was, moest hij weer mee ergens naartoe.

 

Evert voelde zich eigenlijk wel boos maar liet het mama niet blijken. Anders zou mama weer boos op hem worden en dat wilde hij ook weer niet.

Tijdens het zoeken naar noten voelde hij zich wat onrustig worden, omdat hij geen zin had in noten zoeken. Hij was liever op zijn tak.

Nou was Evert heel goed in springen. En als hij onrustig werd, wilde hij graag veel springen, als afleiding. Dus Evert begon nu heel druk op en neer, links en rechts, boom in en boom uit heen en weer te springen. Heerlijk, gewoon even springen en rennen.

“Kijk mama, hoe hoog ik kan!”

“Kijk mama, nu zit ik hier, joehoeeee”

“Kijk mama, hier zijn ook noten en hier en hier”.

 

Mama eekhoorn werd er dol van. Altijd als zij een klusje moest doen, dan begon Evert gekke sprongen te maken. Waarom kon hij nou niet even rustig zijn.

“E-vert, wees nou eens rustig. Ik kan zo geen nootjes vinden. Ik moet de hele tijd op jou letten”.

Maar Evert ging gewoon door. Mama eekhoorn besloot daarom maar naar huis te gaan. Zo schoot het ook niet op.

 

’s Avonds toen papa eekhoorn thuis kwam, vertelde mama hoe haar dag was geweest.

“Het is ook altijd hetzelfde, als ik wat moet doen, wordt Evert zo druk”

“Tja”, zei papa, “misschien moeten we dit maar eens vragen aan meneer Gijs”

Meneer Gijs was een hele oude wijze eekhoorn, die overal wel een antwoord op had.

 

De volgende dag ging mama eekhoorn met Evert naar meneer Gijs.

“Evert is altijd zo druk als ik klusjes moet doen”, zuchtte mama eekhoorn.

“Daardoor komen mijn klusjes niet af, omdat ik steeds zo ben afgeleid door het gespring van Evert”.

“Evert”, meneer Gijs keek over zijn bril, “vind je springen leuk?”

“Oh ja, meneer Gijs”, zei Evert met pretoogjes, “door te springen voel ik de onrust in me weer wat minder worden”.

“Voel je je dan zo onrustig als we klusjes doen?” Mama kijkt hem verbaast aan.

“Ja, mama, want ik zat eerst rustig op mijn tak, en dat was heel lekker en toen moest ik mee, terwijl ik eigenlijk nog lekker op mijn tak wilde blijven zitten, ik genoot heel erg van de rust op mijn tak”…de woorden stroomden uit zijn mondje.

Meneer Gijs en mama luisterden goed naar wat hij allemaal te vertellen had.

“Ja, weet je”, ging Evert verder, “ik heb soms zoveel gedachten in mijn hoofd, die ik ook niet allemaal begrijp, maar ze zijn er nu eenmaal en daar wordt ik dan zo onrustig van en als ik dan op mijn tak zit, dan zijn die gedachten een stuk minder en kijk ik juist naar alles om me heen, maar als ik dan mee moet, dan komt de onrust weer terug en dan kan ik niet op een tak zitten en dus ga ik maar springen om zo van al die gedachten af te komen”. Evert haalde even adem. “En dan zie ik mama maar de hele tijd heen en weer rennen en dan word ik ook onrustig en dan vraagt ze me van alles en mama zou gewoon ook eens samen met mij op een tak moeten gaan zitten”.

 

Mama eekhoorn keek Gijs sprakeloos aan. Meneer Gijs knikte begrijpend.

“Dus, wat je eigenlijk wilt is dat mama meer met je samen doet?”

“Ehhh ja, eigenlijk wel”, zei Evert zachtjes.

“Maar dat kan toch niet”, riep mama eekhoorn. “Wie doet dan al die klusjes als ik maar rustig op een tak ga zitten?”

 

“Heb je nu je klusjes voor elkaar gekregen”, vroeg meneer Gijs.

Mama eekhoorn moest toegeven dat het inderdaad zo ook niet lukte.

Samen met Evert maakte ze daarom een afspraak.

Ze zouden elke dag een half uur samen op een tak gaan zitten en mama eekhoorn zou in dat half uur er helemaal voor Evert zijn. En als mama eekhoorn een klusje had, zou ze kijken of dit klusje ook samen met Evert gedaan kon worden. Nootjes rapen kon tenslotte iedereen.

 

De volgende dag was Evert helemaal opgewonden. Hij keek enorm uit naar het half uur samen met zijn mama op de tak.

En daar lagen ze, tegen elkaar aan, samen op de tak.

Evert zuchtte, maar zei niets.

Mama eekhoorn was eerst nog wat onwennig van deze rust, al genoot ze wel van Evert die zo lekker dicht tegen haar aan lag.

“Mama, zie dat blaadje daar?”

“Ja, die zie ik”.

“En mama, hoor je die vogels zingen?”

“Ja, ik hoor ze”.

“Kijk daar, die bijtjes, ze zoemen maar druk heen en weer, hè mama?”

Zo aandachtig naar de natuur, maakten ze hun eerste half uur samen vol.

 

Het was tijd voor noten zoeken. Evert genoot nog na van de tijd die ze samen hadden.

“Wil jij ook nootjes zoeken”, vroeg mama.

Dat wilde Evert wel. En als hij tijdens het nootjes zoeken iets moois vond, liet hij dat trots aan mama zien. Mama eekhoorn aaide liefdevol over zijn hoofd. Wat ging dit klusje goed en wat was het gezellig om dit zo samen te doen.

 

De volgende dag toen ze weer op de tak heerlijk tegen elkaar aan lagen, kon mama meteen genieten van de tijd samen. Evert kroop nog iets dichter tegen haar aan en fluisterde toen: “Mama, ik hou echt heeeeel veel van jou!”

Het was een stralende dag en nu kon mama eekhoorn die ook echt zien.