Loading...
MoederschapVerhalen

Het kind in mij

Het kind in mij

 

Geschreven door: Mama

 

“Mamaaaaaa, niet meezingen”, gilt ze voor de zoveelste keer, als ik mijn zangambities tentoon spreid op de klanken van K3.

Toch zijn mijn zangkwaliteiten helemaal niet slecht en als ik jonger was geweest had ik zeker overwogen mee te dingen in de K2 zoekt K3 wedstrijd. Maar ja, dit publiek is denk ik nog een stuk kritischer dan de jury van de wedstrijd.

 

“Ik mag alleen meezingen en jij alleen als ik het zeg”, voegt ze eraan toe.

“Maaaar”, sputter ik tegen, “ik ben vrolijk en als ik vrolijk ben, zing ik”.

“Niet meezingen!” klinkt het onverbiddelijk.

“Nou zeg, wat heb je liever, een vrolijke mama of een chagrijnige mama?”, probeer ik nog.

“Nee, niet mee-zin-gen!” En dus zing ik dan maar geruisloos in mijn hoofd mee.

 

“Ik mag ook nooit wat”, denk ik. En hiermee is het kind in mij heerlijk aanwezig. De momenten dat ik mij weer kind voel in plaats van mama politieagent zijn er nog wel, alleen minder vaak dan ik voor ogen had toen ik nog geen kinderen had. Toen was mijn visioen, dat ik alleen maar leuke dingen zou doen met de kids en de hele dag zou spelen en ravotten. Welkom in de realiteit.

 

De realiteit is dat mama meestal alleen mag meespelen als zij het beslissen. Enig voorstel van mijn kant wordt meestal weggeschoven (behalve als ik uitjes voorstel naar een speelparadijs, maar ja, die zijn meestal voor mijn eigen rust bestemd). Als er een spelletje gedaan moet worden, dan zal dat gaan volgens de regels van mijn kinderen. Enige inbreng van mijn kant wordt niet gewaardeerd.

Dus als ik dan fut genoeg heb om het kind in mij mee te laten spelen met de kids, doe ik vaak nog geeneens dingen die IK leuk vind. Ik ben zeker niet de baas in hun spel. Ik ben maar een pion, een onderdeel, waar zij de controle over hebben.

 

Gek doen zoals ik het wil, moet dan maar ergens anders gebeuren. En ik peins me suf waar ik het kind in mij dan weer eens kan loslaten.

De disco? Geen Fut.

Het park? Ja, op een kleedje met een boekje.

Met mijn vriendinnen? Dat wordt weer een kopje thee en kletsen over de kids

Het pretpark? Hm, over de kop wordt ik misselijk.

Uiteindelijk kom ik dan toch weer uit op 1 plek, bij mijn kids.

En dus gaat de muziek op knallen en wacht ik mijn instructies af.

De bedoeling is dat ik ze optil en gek met ze ga dansen. Nou was dit natuurlijk een fluitje van een cent toen ze beneden de 2 jaar waren, maar nu de 20 kilo is gepasseerd, voelt het meer als een fitnessoefening. Ik verbijt me en doe de gekste pasjes en rondjes. Ze schateren het uit. Na een kwartier val ik met mijn tong op de grond op de bank neer.

“Mama moet even uitrusten, hoor”.

“Neeeee mama, doooooorgaan!” De pretlichtjes stralen in hun ogen. Wat een heerlijk gezicht.

 

Voorzichtig stel ik voor om een ander spelletje te gaan doen, maar dat is natuurlijk ijdele hoop.

“Meer, meer, meer!” is de leus.

Na 5 minuten rust, zet ik de fitnessoefeningen dus maar weer door.

Dan is het kind in mij tevreden, de mama in mij uitgevloerd en komt het spel ten einde.

 

Op de bank probeer ik terug te denken aan mijn jeugd en wat ik daar allemaal deed voor spelletjes. Ik weet nog dat ik graag van buitenspelen en klimmen hield. Tot grote frustratie van mijn moeder hielden mijn kleren het niet lang uit. Toen ik mijn moeder er van overtuigd had, dat ik mijn nieuwe verjaardagsjurk netjes zou houden als ik buiten speelde, gaf ze mij het voordeel van de twijfel. Tegen beter weten in. Helaas, ze kreeg gelijk. Er kwam een scheur in tijdens één van mijn klimpartijen.

 

En hoe was mijn moeder vroeger? Ik bel haar meteen op. Ze lacht als ze eraan terug denkt. Ja tomeloze energie, die had ik. Met papa kon ik die kwijt, die deed de wilde spelletjes met me. Zij was meer voor de spelletjes binnen en het knutselen. Ik vraag of ze nog enige inbreng had bij het spelen. En kijk, ook toen waren de kinderen heer en meester over het spelen. Eindeloze fantasie had ik. Ook zij vond het heerlijk, dat ze soms lekker gek kon doen met de kinderen en zich weer jong voelde en vult aan: “Ik voel me nu ook nog 30 hoor!” Ze is 64.

 

Gelukkig heb ik ook een man, die de wilde dingen van me overneemt. Als hij thuiskomt (nog voor hij zijn nette pak uitheeft) gillen en rennen de meiden naar hem toe.

“Papa, papa, papa, ik wil met jou 3 kunstjes doen!”

Papa heeft gelukkig nog genoeg energie om die wensen te vervullen, terwijl ik vanuit mijn stoel glimlachend toekijk. “Hèhè, even rust”.

 

Als het tegen bedtijd loopt (en laten we eerlijk zijn, ik denk dat iedere ouder daar naar uitkijkt) is het de bedoeling dat de kinderen weer rustig worden en een klein moment is dat dan ook. Tot die laatste stuiptrekking. Ze gillen en rennen achter elkaar aan in hun blootje, zwaaiend met de nachtponnen.

Mijn man en ik wisselen een begrijpende blik, zucht. Nog even en dan rust.

Ze liggen en met een kop thee en chocolaatje val ik op de bank om er de komende 2 uur niet meer af te komen.

 

Kinderen houden je jong, als je het wilt.